مجموعه آفیس آنلاین گوگل یا Google Documents در واقع همان نرم افزارهائی هستند که بابتش پول می‌پرداختیم (یا وجدان درد می‌گرفتیم از کپی کردنش)، بابت منابع کامپیوترمان (هارد دیسک) هزینه می‌کردیم، بابت انتقالش (هارد قابل حمل، دیسکت، سی دی) هزینه می‌کردیم و تازه با مشکلاتی چون ناسازگاری ورژن یا سیستم عامل هم روبرو بودیم.

این مشکلات به یکباره دارند تاریخی می‌شوند. مشکل دیگری که در فضای نرم افزارهای سنتی وجود داشت این بود که امکان مشارکت دیگران در یک پروژه محدود بود به محلی که شبکه کامپیوتری (هزینه دیگر) وجود داشت + هزینه اضافه‌تر برای نرم افزار تحت شبکه.

 

نسل جدید نرم افزارها و امثال این مجموعه آفیس گوگل به نظر می‌رسد که تمام فایده هستند. پولی نمی‌پردازیم و همه گونه امکان در اختیار ماست. این نرم افزارهای جدید هنوز کامل نیستند، آنها زرق و برق و ثبات نرم افزارهای سنتی را ندارند ولی دارند شروع یک دوران جدید را نوید می‌دهند.

 چند ویژگی ادیتور متن گوگل:

1 - با آن می‌شود یک کار جمعی خوب انجام داد. نفر اول تیم از بقیه اعضا توسط ایمیل جهت همکاری دعوت به عمل می‌آورد و جمعاً روی متن کار می‌کنند.

امکان به اشتراک گذاری (یا خصوصی بودن) متن فایل وجود دارد. حاصل کار را می‌شود با ایمیل به هر جا ارسال کرد یا در یک آدرس ثابت وب به تماشای همگان گذاشت. می‌شود حاصل کار را برروی کامپیوتر شخصی خود هم ذخیره نمایید.

 

2 - چند راه هم برای هماهنگی بین اعضای تیم وجود دارد. استفاده از تقویم گوگل‌، ارسال ایمیل جمعی به مشارکت کنندگان و در انتها و جالب‌تر از همه مشاهده تغییرات در مدرک، توسط فید.

اما یک مشکل احتمالی، عدم هماهنگی در ویرایش متن است. این بخصوص زمانی ممکن است رخ دهد که دو نفر بدون اطلاع از یکدیگر اقدام به ویرایش کنند و حاصل کار دیگری را از بین ببرند. راه حل گوگل ، ضبط اتوماتیک مطلب و نگهداری ورژن‌های مختلف از یک مطلب است که راه حل صد درصدی مطمئنی هم نیست.

 

3 - این ادیتور تقریباً ساده ولی کار راه انداز است. همه کارهای اساسی را انجام می‌دهد. فونت‌ها انواع زیادی ندارد ولی tahoma را دارد. راست به چپ و پشتیبانی از زبان‌هائی شبیه فارسی را هم دارد که مهم است . کارهای اساسی را هم می‌شود با آن انجام داد مثلاً گذاشتن تصویر، لینک و  جدول  در مطلب. از اینها گذشته می‌شود در CSS و   html  این مدرک هم دستکاری کرد. بنابرین این ادیتور فقط ادیتور متن نیست بلکه با آن ‌می‌توانید صفحات وب ساده (شاید هم پیچیده) را به نمایش گذاشت. به نوعی یک فضای اختصاصی نمایشی در وب. یک صفحه استاتیک بدون دنگ و فنگ که شاید بشود با آن حتی فرم تماس ساخت (این مجموعه فرم هم دارد) .

 

4 – می‌شود به عنوان یک ادیتور وبلاگ هم از آن استفاده کرد. اگر وبلاگ‌تان روی هاست شخصی است، امکان ارسال را هم می‌دهد. (برای بلاگر باید آی‌دی وبلاگتان را بدانید که همانی است که در خط آدرس در هنگام ورود به پنل مرکزی نوشته شده است (انتهای آدرس بعد از BlogID)). 

شاید تا به حال کلمات  Spam, Worm, Trojan به گوش شما خورده باشه. حالا ما تو این پست می خواهیم در یک تغریف مختصر ببینم اینا چی هستند ؟؟؟

Spam

Spam ایمیلی است كه بطور اتوماتیك برای اشخاص مختلف فرستاده می شود و اغلب اوقات یك محصول ، سرویس و یا وب سایتی را تبلیغ می كند . Spam ها مانند نامه های تبلیغاتی هستند كه توسط پست به شركت ها یا منازل فرستاه می شوند .
بعضی از Spam ها شامل مطالب فریبننده می باشند مانند این جمله : " شما برنده خوش شانس ما هستید ، برای اراسل جایزه كافیست اطلاعات زیر را برای مار ارسال كنید " . بعضی دیگر شامل تصاویر و عكسهای غیر اخلاقی می باشند .

Worm

Worm ها نوعی ویروس هستند كه اكثراً قابلیت تخریب به شكلی كه فایلی را از بین ببرند ندارند . نحوه كار Worm اغلب به این شكل است كه در حافظه اصلی كامپیوتر (Ram) مستقر می شوند و شروع به تكثیر خودشان می كنند كه این عمل موجب كند شدن سیستم و كم شدن تدریجی فضای Ram می گردد . كرم ها این قابلیت را نیز دارند كه برای آلوده كردن كامپیوترهای دیگر از ایمیل یا برنامه های چت استفاده می كنند .

Trojan

اسبهای تروا یا همانTrojan ، ویروس نیستند ، چرا ؟ به دلیل آنكه بر اساس تعریف ویروس قابلیت تكثیر ندارند . اما این قدرت را دارند كه فایلهای سیستم را پاك كنند ، در نحوه كار نرم افزار اخلال بوجود آورند و یا سیستم را از كار بیاندازند . یك اسب تروا در حقیقت یك برنامه مخرب است كه خود را به شكل یك برنامه بی خطر و معمولی نمایش میدهد .

اشاره : شايد وقتي به نقش امروزي سيستم‌عامل لينوكس در برآورده نمودن نيازهاي روزمره كاربران توجه مي‌كنيم، علا‌وه بر امكانات پركاربرد دسكتاپ كه هميشه موضوع رقابت توزيع‌كنندگان آن بوده است، ارائه سرويس‌هاي شبكه‌اي، جزء تخصصي‌ترين و مهم‌ترين ويژگي‌هاي يك لينوكس در نقش سرور شبكه قلمداد شود. در اين مقاله نگاهي خواهيم داشت به ارائه چند سرويس مهم شبكه‌اي در اين سيستم‌عامل.

●Service Location Protocol) SLP) سرويس SLP در واقع براي راحت‌تر نمودن پيكربندي كلا‌ينت‌ها جهت اتصال به شبكه ابداع گرديد. اگر سرويسSLP در يك شبكه لينوكسي موجود نباشد، مدير سيستم بايد سرورها و تمام سرويس‌هاي موجود در شبكه را شناسايي كند و آن‌گاه كلا‌ينت‌ها را براي استفاده از اين سرويس‌ها،‌يك به يك پيكربندي نمايد. اما با وجود SLP، كلا‌ينت‌ها مي‌توانند سرويس‌هايي كه يك بار به SLP معرفي شده‌اند را بدون نياز به پيكربندي دستي، شناسايي كنند و براي استفاده از آن آماده شوند. به عنوان مثال، با استفاده از SLP كلا‌ينت‌ها از وجود سرور و سرويس‌هايي چون File/Printer sharing در شبكه آگاه مي‌شوند و آمادگي استفاده از آن را مي‌يابند.   ● Domain Name System) DNS) همان‌طور كه مي‌دانيد DNS، به يك نوع سرويس شبكه‌اي اطلا‌ق مي‌شود كه وظيفه ترجمه آدرس IP به نام دامنه يا يك كامپيوتر و بالعكس را به عهده دارد. با وجود DNS در سطح يك شبكه كاربران يا مدير سيستم مجبور نيستند براي هر نوع دسترسي يا استفاده از سرور يا هر كلا‌ينت خاص، آدرس IP را مورد استفاده قرار دهند، بلكه اين آدرس‌ها به همراه نام كامپيوتر مرجع در جدول آدرس‌يابي سرور DNS ثبت مي‌شوند و در مواقع لزوم مورد استفاده آن‌ها قرار مي‌گيرند. در لينوكس وظيفه سرويس DNS به عهده ماجولي به نام BIND سرنام (Berkly Internet Name Domain) است كه اولين‌بار در دانشگاه بركلي ساخته شد و به اين دليل نيز، نام مذكور را تا كنون به همراه خود آمده است. اين ماجول در قالب بسته‌هاي RPM و تحت مجوز استفاده BSD از سايت isc.org قابل دانلود و نصب است. سورس‌كد BIND نيز براي يونيكس، لينوكس‌هاي ديگر يا حتي ويندوز جهت كامپايل كردن و نصب وجود دارد. در حال حاضر نسخه 3/9 اين ماجول توسط بسياري از شركت‌هاي صاحب نام دنياي نرم‌افزار و شبكه مثل SON ،HP ،IBM و ديگران، در حال توسعه و نصب روي سيستم‌عامل مورد پشتيباني آن‌ها است. در برخي لينوكس‌ها، مثلSUSE نيز كه به كامل بودن ابزارهاي مديريتي شبكه شهرت دارند، BIND در قالب سرويس‌هاي موجود در Yast، در چند قدمي بهره‌برداري قرار دارد. واسط كاربرهايي كه براي BIND طراحي مي‌شوند، شامل يك يا چند پانل اصلي هستند كه معمولا‌ً يكي از آن‌ها براي تعريف نام دامنه و آدرس IP مربوط به آن است كه در تمام سرورهاي DNS چه ويندوز و چه لينوكس تحت عنوان Zone شناخته مي‌شود. قسمت‌هاي ديگر نيز جهت ساير تنظيمات DNS مثل معرفي كامپيوترهاي موجود در دامنه مورد نظر، تنظيمات امنيتي و امثال آن در نظر گرفته شده است.   ● Netwrok Information Service) NIS) زماني كه تعدادي كامپيوتر لينوكس يا يونيكس در يك شبكه جمع شده باشند و بخواهند به تعدادي از منابع يكديگر مثل فايل، چاپگر و هر چيز ديگري دسترسي پيدا كنند، مسئله امنيت دسترسي و نام كاربري، رمز عبور، مجوز استفاده و امثال آن از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌شود. در اين صورت بايد سروري در شبكه موجود باشد كه بتواند در مرحله اول مشخص كند كه چه منابعي براي استفاده چه افراد يا كامپيوترهايي در سطح شبكه موجود است. اين كار را سرويس NIS با كمك سرويس‌هاي ديگري كه مسئوليت مستقيم اشتراك‌گذاري منابع را در سطح شبكه به عهده دارند، انجام مي‌دهند. در واقع NIS در اين رابطه وظيفه دارد با گردآوري مجموعه‌اي از اسامي گروه‌هاي كاربري، كاربران و رمزهاي عبور آنان، به هنگام درخواست يك كلا‌ينت براي استفاده از منابع يك كلا‌ينت ديگر، نام كاربري و رمزعبور وارد شده توسط درخواست‌كننده را در اختيار كامپيوتر ميزبان قرار دهد تا در صورت كسب مجوز،  گويي كاربر مورد نظر در همان كامپيوتر ميزبان وارد شده و مشغول استفاده از منابع آن است. بدين‌ترتيب NIS وظيفه توزيع اطلا‌عات كاربران بين كامپيوترهاي ميزبان را در سطح شبكه به عهده دارد. جهت استفاده از اين سرويس، بايد بخش NIS Server را روي يكي از كامپيوترهاي موجود در شبكه و بخش NIS Client را روي كليه كامپيوترهايي كه قصد استفاده از اين سرويس و در نتيجه منابع موجود روي شبكه را دارند، نصب كنيم. واسط كاربر پيكربندي اين سرويس در لينوكس‌ها معمولا‌ً ساده است، در بخش سرور، در مهم‌ترين قسمت، معرفي دامنه‌اي كه اين سرور قصد ارائه سرويسي NIS به آن دارد انجام مي‌شود و در بخش Client آدرس IPسرويس‌دهنده (NIS Server) تنظيم مي‌گردد.   ● Network File System) NFS) همان‌طور كه گفته شد، سرويس NIS در كنار سرويس‌هاي ديگر شبكه‌اي كه وظيفه در اختيار قرار دادن منابع خود به ديگران را دارند، معناي بهتري پيدا مي‌كند. يكي از اين سرويس‌ها NFS است كه به كلا‌ينت‌ها اجازه مي‌دهد پارتيشن‌هاي موجود در هاردديسك يا هر درايو كامپيوتر ديگري را Mount نمايند و به گونه‌اي از آن استفاده كنند كه گويي يكي از پارتيشن‌ها يا درايوهاي خودشان است. اين سرويس به مدير سيستم اجازه مي‌دهد برخي فايل‌هاي عمومي و منحصربه‌فرد را براي دسترسي (خواندني، نوشتني) برخي افراد مجاز روي فقط يك كامپيوتر قرار دهد و به آن‌ها جهت استفاده از آن ارائه نمايد. زماني كه يك درخواست جهت استفاده از يك درايو يا فايل از طريق NIS به NFS مي‌رسد، NFS عمل هويت‌سنجي را براي كامپيوتر درخواست‌كننده انجام مي‌دهد تا متوجه شود آيا درخواست‌كنندهِ مورد نظر براي استفاده از سرويس NFS   آن سرور خاص  مجاز است يا خير. بنابراين از لحاظ NFS عمل هويت‌سنجي فقط براي كامپيوتر درخواست‌كننده انجام مي‌شود. به معناي ديگر، اين‌كه كدام كاربر در حال استفاده از اين كامپيوتر است، به NFS مربوط نمي‌شود. اگر كامپيوتر درخواست‌كننده براي استفاده از سرويس NFS مجاز بود، آنگاه NFS فايل پيكربندي خود در شاخه /etc/exports را بررسي مي‌كند تا ببيند كه آن كامپيوتر مجاز، براي استفاده از كدام فايل سيستم موجود داراي صلا‌حيت است. واسط‌هاي كاربري موجود بر سرويس NFS نيز معمولا‌ً ظاهر ساده‌اي دارند. در سمت پيكربندي سرور، معمولا‌ً دو قسمت وجود دارد كه يكي به نام و مسير درايو و دايركتوري قابل دسترسي مورد نظر است و ديگري آدرس يا نام كامپيوترهاي مجاز براي استفاده از آن دايركتوري. در سمت كلا‌ينت نيز نام يا آدرس NIS Server و در قسمت ديگر نام و مسير فايل سيستم يا فايل‌هاي درخواستي تنظيم مي‌شوند.   ● Dynamic Host Configuration Protocol) DHCP) يكي از سرويس‌هاي مهم و پركاربرد در شبكه‌هاي فعال و بزرگ، سرويس انتساب IP به كامپيوترهايي است كه قصد اتصال به شبكه را دارند. در اين حالت، ديگر لزومي نيست براي هر كامپيوتر جديد (اعم از لينوكس يا هر سيستم‌عامل ديگر) يك آدرس IP ثابت تعريف كنيم تا بتوانيم آن را به شبكه متصل نماييم. از اين‌رو، اين سرويس در مرحله اول، كار مديريتي مدير شبكه را آسان مي‌نمايد و در پله بعد، از تكراري شدن و تداخل آدرس‌هاي IP در اثر ثابت بودن آدرس IP كلا‌ينت‌هاي متصل يا در حال اتصال به شبكه جلوگيري مي‌كند. در لينوكس، ماجولي كه سرويس DHCP را ارائه مي‌دهد،DHCP distribution) DHCPd) نام دارد كه توسط كنسرسيوم نرم‌افزاري اينترنت (ISC.org) تهيه و توزيع مي‌شود. اين بسته نرم‌افزاري در دو نسخه سرور و كلا‌ينت وجود دارد. در برخي لينوكس‌ها مثل SUSE يا ردهت سرور، در زمان نصب سيستم‌عامل سرور، DHCP نيز به عنوان يكي از قابليت‌هاي اساسي يك سرور نصب مي‌شود و براي استفاده تنها نياز به پيكربندي و تنظيمات شبكه‌اي دارد. در پنجره ويژه پيكربندي DHCP نيز معمولا‌ً نام دامنه‌اي كه اين سرور در آن فعاليت مي‌كند، آدرس IP سرور DNS (در صورت وجود) و دامنه آغاز و پايان يا فهرستي از آدرس‌هاي IP قابل انتساب به كلا‌ينت‌هاي قابل اتصال به اين دامنه تعريف مي‌شود. در سايت FTP ردهت نيز بسته‌هاي RPM براي نصب DHCP در سرورهاي لينوكسي موجود و آماده دانلود است.   ● Light weight Directory Access Protocol) LDAP) اين سرويس، يك سرويس استاندارد براي دسترسي به يك منبع اطلا‌عاتي است كه اصطلا‌حاً به آن راهنماي شبكه يا دايركتوري (Directory) گفته مي‌شود. دايركتوري در واقع يك بانك اطلا‌عاتي است كه مي‌تواند اطلا‌عات مختلفي را براي كاربران LDAP ذخيره كند و در اختيار آنان قرار دهد. به عنوان مثال، در يك سازمان يا چند شبكه متصل به هم اين دايركتوري مي‌تواند شامل اطلا‌عات مربوط به كاربران آن شبكه باشد. در واقع همان‌طوري كه مثلا‌ً سرويس DNS فهرست راهنمايي از آدرس‌هاي IP يك يا چند دامنه را در خود ذخيره كرده است و در اختيار كلا‌ينت‌ها قرار مي‌دهد، LDAP نيز راهنمايي از كاربران، كامپيوترهاي موجود در شبكه و ساير منابع موجود در آن را ارائه مي‌نمايد. بنابراين به نظر مي‌رسد با گسترده‌تر شدن فعاليت LDAP در شبكه‌ها، اين سرويس بتواند جاي سرويس NIS را بگيرد كه وظيفه مشابهي را به عهده ‌دارد؛  چرا كه LDAP قبل از آن كه صرفاً يك سرويس لينوكسي باشد، پروتكلي استاندارد براي ارتباط و تبادل اطلا‌عات ميان كامپيوترهايي با سكوي سخت‌افزاري يا نرم‌افزاري مختلف به حساب مي‌آيد. بسته‌هاي نصب اين سرويس نيز در سايت OpenOLAP.org يا سايت توزيع‌كنندگان لينوكس قابل دريافت و نصب است.

ماهنامه ی شبکه

پایتون یک زبان برنامه نویسی تفسیری ، داینامیک و شی گرا می باشد که می توان از آن در محدودی وسعی از نرم افزار ها و تکنولوژی ها بهره برد . این زبان برنامه نویسی روشهای بسیار قدرتمند و حرفه ای را برای کار با زبانها و ابزار های مختلف را با آسانی هر چه تمام تر فراهم می کند . بدین منظور این زبان دارای کتابخانه هایی بسیار گسترده می باشد که یادگیری و استفاده از آنها در عرض چند روز ممکن می باشد ! پایتون همچنین یک زبان بر اساس وجوز های نرم افزار آزاد و اپن سورس می باشد . کد های نوشته شده در این زبان در محدوده ای وسیع از پلتفرم ها چون لینوکس ، ویندوز ، مک ، و حتی گوشی های موبایل و ... قابل اجرا می باشد . همکنون پایتون در شرکت ها و سازمانهای بزرگی چون ناسا ، گوگل ، یاهو و ... بصورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرد .
به دوستانی که می خواهند را هک رو در پیش بگیرند توسعه میکنم زبان پایتون رو خوب یاد بگیرند چون خیلی آسون و کارآمد هستش.
برای دانلود IDE پایتون می تونید از طریق سایت رسمی پایتون اقدام نمایید:
 http://www.python.org/download/releases/2.4.4/
اینم یه مکان عالی برای یادگیری پایتون به زبان فارسی  بهتون مغرفی میکنم:
 http://www.pylearn.com/fa/forum/

منبع : wikipedia

 

1-1 انتخاب یک روش نصب

لینوکس ردهت روشهای بسیار متنوع و قابل انعطافی برای نصب سیستم عامل ارائه نموده است. البته توصیه میشود که لینوکس را از روی CD نصب نمایید

دیسک سخت : اگر یک کپی از فایلهای نصب لینوکس ردهت را روی دیسک سخت خود داشته باشید میتوانید برای نصب از آن استفاده کنید. البته باید روی پارتیشنی غیر از پارتیشنی که برای نصب انتخاب نموده اید قرار داشته باشند.
1-2 انتخاب سخت افزار مورد نیاز

ممکن است یک کامپیوتر قدیمی در کنار خود داشته باشید که مایل باشید لینوکس ردهت را روی آن نصب نمایید. و یا ممکن است یک ایستگاه کاری وحشتناک داشته باشید که بخواهید لینوکس ردهت را روی یکی از پارتیشن های آن نصب نمایید. برای نصب نسخه PC لینوکس ردهت کامپیوتر شما باید چند چیز را داشته باشد:

پردازنده سازگار با x86 . شما میتوانید لینوکس ردهت را روی پردازنده‌های قدیمی هم اجرا نمایید.حداقل یک پردازنده ۳۳۳ مگاهرتزی است.

درایو فلاپی و یا CD-ROM

دیسک سخت (Hard Disk) : با ۵ گیگابایت فضاآزاد نیاز است.

حافظه (RAM) : شما حداقل به ۶۴ مگابایت رم

صفحه کلید و مانیتور : 
1-3 شروع نصب

این امکان وجود دارد که شما تمام دیسک سخت خود را به پارتیشهای ویندوز اختصاص داده باشید و مایل باشید تا تمام اطلاعاتتان پس از نصب لینوکس باقی بماند. نصب بصورت ایستگاه کاری و سفارشی، امکان حفظ پارتیشن های موجود را به شما میدهند ولی فاقد امکان کسب فضای خالی از پارتیشن های موجود بدون از میان بردن آنها هستند
1-3-1      دیسک CD-ROM نصب را داخل درایو قرار دهید
1-3-2      کامپیوتر خود را بوت کنید

هنگامی که صفحه خوشامد گویی لینوکس ردهت را مشاهده کردید به مرحله بعدی وارد شوید.
1-3-3      اعلان بوت

در جلوی اعلان بوت کلید Enter را برای ورود به نصب گرافیکی، فشار دهید.
1-3-4      بررسی فایلها

در لینوکس ردهت ۹ قبل از شروع برنامه نصب، از شما پرسیده میشود که فایلهای نصب برای صحت و درستی آنها بررسی شوند یا خیر. در صورتی که مطمئن نیستید دیسکهای شما صحیح هستند یا نه، میتوانید با این گزینه آنها را بررسی نمایید. البته این کار زمانبر خواهد بود. در صورتی که به صحت آنها اطمینان دارید به سادگی گزینه Skip را انتخاب کنید تا برنامه نصب آغاز شود.
1-3-5      صفحه خوشامد گویی

این صفحه آغاز فرایند نصب را به شما اعلام میکند. فقط کافی است روی کلید Next کلیک نمایید.
1-3-6      انتخاب زبان

پس از آغاز برنامه نصب، اولین سوالی که پرسیده میشود، انتخاب زبان برنامه نصب است. زبان مورد نظر خود را انتخاب نموده و روی گزینه Next کلیک نمایید.
1-3-7      انتخاب صفحه کلید

نوع صفحه کلید خود را انتخاب نمایید. مثلا صفحه کلید 105 کلید و با کلیدهای انگلیسی
1-3-8      ماوس

نوع ماوسی که سیستمتان نصب شده است را انتخاب نمایید. 
1-3-9      انتخاب نوع نصب (Install Type)

ایستگاه کاری (Workstation): کامپیوتر شما را بصورت خودکار پارتیشن بندی نموده و بسته های نرم افزاری لازم برای یک ایستگاه کاری را نصب میکند. یکی از محیطهای گرافیکی GNOME و یا KDE نصب خواهند شد و برنامه X Window ساختارهای لازم برای اجرای آنها را فراهم میکند. محیط GNOME محیط گرافیکی پیش گزیده لینوکس ردهت است. شما میتوانید پس نصب محیط KDE را نیز نصب نمایید.

هر گونه پارتیشن لینوکس موجود روی دیسک سخت و فضای خالی دیسک سختتان به نصب Workstation و یا Personal Desktop اختصاص خواهند یافت. در صورتی که روی کامپیوترتان پارتیشن های ویندوز موجود باشند، برنامه نصب آسیبی به آنها نخواهد رساند و پس از نصب شما قادر خواهید بود از لینوکس در کنار ویندوز استفاده نمایید.

سرویس دهنده (Server): این نصب بسته های مورد نیاز جهت یک کامپیوتر سرویس دهنده را نصب میکند. کامپیوتر شخصی (Personal Desktop): این نصب همانند نصب نوع ایستگاه کاری است با این تفاوت که برخی ابزارها که برای کامپیوترهای شخصی لازم نیستند را نصب نمیکند .

نصب بصورت سفارشی (Custom): با انتخاب این نوع نصب شما امکان انتخاب تک تک بسته های نرم افزاری مورد نیاز و پارتیشن بندی دستی را خواهید داشت.
1-3-10  انتخاب استراتژی پارتیشن بندی (Partitioning)

شما دو راه برای انتخاب نوع پارتیشن بندی دیسک سخت خود پیش رو دارید:

پارتیشن بندی خودکار : برنامه نصب بصورت خودکار عمل پارتیشن بندی را برای شما انجام خواهد داد. با این انتخاب تمام پارتیشن های لینوکس موجود روی دیسک سخت پاک شده و فضای خالی ایجاد شده برای پارتیشن بندی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

پارتیشن بندی دستی توسط ابزار Disk Druid : با انتخاب این گزینه ابزار Disk Druid برای انجام عمل پارتیشن بندی اجرا خواهد شد.

پس از بررسی پارتیشن بندی انجام شده، شما میتوانید پارتیشنهایی را که انتخاب میکنید، تغییر دهید. پارتیشن بندی خودکار حداقل یک پارتیشن ریشه (/) که تمام برنامه ها را در برخواهد گرفت و یک پارتیشن swap ایجاد خواهد کرد. اندازه پارتیشن swap معمولا دو برابر میزان حافظه فیزیکی دستگاه میباشد. مثلا اگر شما 128 مگابایت RAM دارید، اندازه این پارتیشن 256 مگابایت خواهد بود.
1-3-11  انتخاب برنامه بوت کننده (Boot Loader)

در این مرحله میتوانید یکی از برنامه های GRUB و یا LILO را انتخاب نمایید. 

 
1-3-12  پیکربندی شبکه (Network Configuration)

در این قسمت از شما درخواست میشود تا شبکه خود را پیکربندی نمایید.

آدرسهای شبکه به دو روش به سیستم شما اختصاص داده میشود : بصورت ثابت (Static) که شما آنرا تایپ میکنید و یا با استفاده از سرویس دهنده DHCP که هنگام بوت آدرس کامپیوتر شما را تعیین میکند.

 

 

آدرس IP : این آدرس از چهار بخش عددی که توسط نقطه از هم جدا شده اند تشکیل شده است. این شماره در حقیقت نشانی کامپیوتر شما در شبکه است. برای اطلاعات بیشتر در مورد آدرسهای IP میتوانید به فصل 15 مراجعه نمایید. مثالی از یک آدرس IP خصوصی 10.0.0.12 است.

Netmask : برای تعیین اینکه کدام قسمت آدرس IP شماره شبکه و کدام قسمت آن آدرس کامپیوتر میزبان است. یک مثال برای یک شبکه کلاس A شماره 255.0.0.0 است. لینوکس ردهت این شماره را برای شما حدس خواهد زد.

Network : شماره شبکه را مشخص میکند. برای مثال اگر شما آدرس IP شماره 10.0.0.12 را روی یک شبکه کلاس آ (255.0.0.0) داشته باشید، شماره شبکه 10 خواهد بود (همچنین 10.0.0.0).

Broadcast : یک شماره IP است که برای انتشار اطلاعات روی شبکه بکار میرود. برای یک شبکه کلاس آ با شماره شبکه 10 شماره انتشار 10.255.255.255 خواهد بود.

Hostname : این نامی است که کامپیوتر شما در یک حوزه (Domain) توسط آن شناخته میشود. برای مثال اگر کامپیوتر شما memphis نامیده شود و در حوزه truedata.com قرار داشته باشد، نام میزبان (Hostname) کامل شما memphis.truedata.com خواهد بود.

Gateway : یک آدرس IP که به عنوان دروازه ای به شبکه های خارج از شبکه محلی شما عمل میکند. معمولا یک میزبان یا مسیریاب (Router) میباشد که بسته ها را بین شبکه محلی شما و اینترنت مسیریابی میکند.

 
1-3-13  انتخاب پیکربندی دیوار آتش (Firewall)

در این مرحله از نصب باید دیوار آتش سیستم خود را پیکربندی نمایید. استفاده از یک دیوار آتش برای حفظ امنیت کامپیوترتان الزامی و بسیار مهم است.

امنیت بالا (High) :

امنیت متوسط (Medium) :

بدون دیوار آتش (No Firewall) 
1-3-14  انتخاب زبانهای قابل پشتیبانی (Language Support)

در این مرحله از نصب زبانی که در ابتدای نصب انتخاب کردید، انتخاب شده است. در صورتی که به زبانهای دیگری نیاز دارید، میتوانید با کلیک کردن روی گزینه کنار آنها، آنها را انتخاب کنید.
1-3-15  انتخاب موقعیت زمانی (Time Zone)
1-3-16  تنظیم کلمه عبور ریشه (Set root password)

در این مرحله شما باید یک رمز عبور جهت کاربر ریشه (root) تعیین نمایید .رمز عبور ریشه امکان کنترل کامل سیستم لینوکس ردهت را به شما میدهد. بدون آن و قبل از اضافه نمودن کاربران دیگر شما هیچ گونه دسترسی به سیستم خودتان ندارید. رمز عبور ریشه را تایپ کنید و در باکس زیرین آن، تکرار آنرا تایپ کنید. دقت داشته باشید کلمه عبور ریشه را بخاطر داشته و آنرا محرمانه نگهدارید!
1-3-17  فعال سازی احراز هویت (Enable Authentication)

در بیشتر شرایط، شما کلمات عبور سایه (shadow) و MD5 را که بصورت پیش گزیده فعال هستند، انتخاب میکنید. گزینه کلمات عبور سایه از امکان دسترسی به کلمات عبور رمز نگاری شده جلوگیری بعمل میاورد.

 
1-3-18  انتخاب بسته ها (Select Packages)

در این مرحله خلاصه ای از بسته های نرم افزاری که نصب خواهند شد به شما نشان داده میشود. این نرم افزارها با توجه به نوع نصبی که شما انتخاب نموده اید، تفاوت دارند. میتوانید لیست پیش گزیده را قبول کرده و یا روی گزینه Customize کلیک کنید تا لیست کامل نرم افزارها به شما نشان داده شود. در صورتی که نیاز به نصب نرم افزارهای خاصی دارید که در هیچیک از حالتها نصب نمی شوند، این گزینه را انتخاب نمایید.
1-3-19  شروع کپی و نصب

در این مرحله برنامه نصب به شما اعلام خواهد کرد که آماده نصب اجزای انتخاب شده میباشد. روی Next کلیک کنید. در این مرحله سیستم فایل فرمت و آماده شده و بسته های نرم افزاری آغاز به کپی شدن میکنند. در این قسمت از شما خواسته خواهد شد دیسکهای دیگر نصب لینوکس را در درایو قرار دهید. این قسمت بسته به سرعت پردازنده و درایو CD-ROM،بین ۲۰-۴۰ دقیقه طول خواهد کشید.
1-3-20  ایجاد دیسک بوت (Boot Disk)
1-3-21  انتخاب کارت گرافیکی
1-3-22  تنظیم مانیتور
1-3-23  انتخاب رنگ و وضوح صفحه نمایش (Color & Resolution)

 .

در صورتی که هر دو محیط GNOME و KDE را نصب کرده اید، در این مرحله میتوانید از میان آنها، یکی را بعنوان پیش گزیده انتخاب کنید و نحوه ورود به سیستم (login) هم بصورت متنی (سطح اجرایی ۳) و گرافیکی (سطح اجرایی ۵) قابل تنظیم خواهد بود. جهت ادامه روی Next کلیک کنید.
1-3-24  پایان نصب

 

در صورتی که تا کنون با لینوکس کار نکرده باشید، نحوه بوت شدن آن ممکن است برایتان کمی عجیب به نظر برسد. لینوکس در هنگام بوت شدن، کاربر را از آنچه میگذرد کاملا آگاه میسازد. مثلا شما میدانید در چه مرحله ای پارتیشنها متصل شده و یا یک سرویس خاص شروع به کار میکند. در ویندوز شما از این امکان محروم هستید. در صورتی که در لینوکس کامپیوتر در مرحله ای از کار متوقف شود، کاملا میتوانید بفهمید که اشکال کار در کجا بوده است. در صورتی که هنگام بوت ویندوز کامپیوتر قفل کند، فهمیدن اشکال بسیار مشکل خواهد بود. پس از چند ثانیه فرایند بوت به اتمام رسیده و نوبت به ورود به سیستم میرسد.

يكی‌ از معروفترين و شايد پرطرفدارترين آسيب پذيریهایی كه تا كنون مورد استفاده قرار گرفته Stack-Based Overflow (سریزبافر بر پایه پشته ) میباشد كه زير شاخه ی Buffer Overflow است.
آسيب پذيری Stack overflow را می توان به چند دسته تقسيم كرد، مانند :
Functions Overflow*
Integer Overflow
Short Array Overflow

*همان Functionهايی است كه در Source Code استفاده می شود و می توان بوسيله ی آن برنامه را دچار Stack Overflow كرد. مانند :

به ادامه مطلب مراجعه کنید

ادامه مطلب

از: http://tarfandestan.com

کافی است در داخل Shell دستورات زیر را وارد نمایید:

1- ls
این دستور را میتوان کاربردی ترین و اساسی ترین دستور پایه نام برد. ls به منظور نمایش فایلهای موجود در دایرکتوری که در آن هستید به کار میرود.

2- who
از این دستور برای نمایش افرادی که هم اکنون داخل سیستم Login کرده اند استفاده میشود.

3- cd
دستور cd شما را به مسیر اصلی دایرکتوری که هم اکنون در آن هستید هدایت میکند.

4- ifconfig
این دستور امکان مشاهده کلیه قسمتهای مربوط به شبکه همانند آدرس IP شما ، Netword Device های فعال و ... را به شما میدهد.

5- man
این دستور خود یک دستور راهنماست ، به این شکل که در صورتی که از دستوری اطلاع نداشتند با تایپ man و سپس دستور مورد نظر ، کاربرد دستور فوق را در یک فایل متنی مشاهده خواهید کرد.

6- tar
دستور tar به منظور خارج کردن فایل ها و دایرکتوری ها از حالت فشرده به کار میرود. به فرض مثال شما ممکن است یک فایل tar. را دانلود کرده باشید. با استفاده از این دستور میتوانید این فایل ها را به فایل ها و فولدرهای معمولی تبدیل کنید.

7- gzip
با استفاده از دستور gzip شما ابزاری مناسب برای فشرده سازی و خارج سازی فایلهای فشرده خواهید داشت.

8- echo
این دستور جالب باعث میشود (ترفندستان) هر دستوری که پس از echo تایپ نمایید در یک خط جدید از Command Prompt نمایش پیدا کند. این دستور همچنین برای گرفتن خروجی از اسکریپتهای Shell بسیار مورد استفاده است.

9- df -h
این دستور مقدار فضای خالی شما در داخل درایو مورد نظر را برای شما نمایش میدهد.

10- apt-get, yum, emerge, etc
این دستورات هر کدام بر روی یکی از توزیع های لینوکس قابل اجراست. apt-get در ubuntu یا emerge برای gentoo. با این دستورات شما امکان فراخوانی هر یک بسته های مدیریتی از اینترنت و دانلود آنها برای کار بهتر در لینوکس را خواهید داشت.